Na jaren analoge film ben ik me gaan toeleggen op tekenen. De directheid van een lijn is iets wat me volledig kan meenemen — en dat is precies het tegenovergestelde van het urenlange editwerk achter de computer. Mijn werk draait altijd om hetzelfde: hoe geven we betekenis aan wat we waarnemen? Dat onderzoek begon ooit met een film over E1027, een wonderschoon huis aan zee dat op het punt stond gerenoveerd te worden. Dat moment vóór de verandering, op de rand van de horizon — dat raakte iets.
 
In het Tuinatelier vond ik per toeval een kratje met natuurlijke pigmenten. Die bleken de perfecte ingang voor een nieuw onderzoek. Met vingertoppen en handen op papier raak ik vertrouwd met pigmenten uit de aarde: uit mijnen, van stenen, van planten en verbrande beenderen. Oermateriaal. En het werkt — ik zette in één keer een grote stap vooruit.

 

Ja, heel anders. Vroeger had ik alleen een laptop en een camera nodig — ik was nergens aan gebonden. Nu vraagt het papier, het pigment, en inmiddels ook gips, om een vaste plek. En dat blijkt een cadeau. Ik kan werk naast elkaar leggen, afstand nemen, verbanden zien. Die ruimtelijkheid miste ik zonder dat ik het wist. Het is een verademing.

 

Werkelijk fantastisch. De rust, de vogels in de tuin, de afbakening — je kunt je hier volledig onderdompelen. Een plek die door velen vóór jou gebruikt is, neemt iets op van al die intenties. Dat voel je hier.
 
Het Tuinatelier heeft me de ruimte gegeven om mezelf opnieuw uit te vinden. Mijn manier van onderzoeken is hetzelfde gebleven, maar ik kreeg hier de kans om een andere vorm te vinden en met andere media te werken. De ovaalvorm die het uitzicht op de tuin kadert, werd zelfs het hoofdmotief voor het werk.

 

Op Vimeo zijn meerdere films te vinden, waaronder Searching E1027, a house at the border of the horizon (2009). Daar is ook werk te zien van ateliers voor kinderen in Amsterdam, waar ik samen met jonge mensen werkt.